ប្រទេសកម្ពុជា៖ សិប្បសាលាការចងចាំ

ក្រោមការដឹកនាំរបស់អ្នកស្រី សូកូ ផៃ វ៉ាកាលី រួមសហការបោះពុម្ពដោយមជ្ឈមណ្ឌលធនធានសោតទស្សន៍បុប្ផាណា – សកលវិទ្យាល័យប៉ារីស៨ – គ្រឹះស្ថានបោះពុម្ពផ្សាយសន្លឹកថ្មី ២៣២ទំព័រ ឆ្នាំ២០១០ ភាសាខ្មែរ អង់គ្លេស និងបារាំង ក្នុងនោះមានឌីវីឌី អំពីសិប្បសាលាស្ដីពីការចងចាំ

តម្លៃ ២៥ដុល្លារ

សៀវភៅនេះត្រូវបានបោះពុម្ពផ្សាយ ភ្ជាប់ជាមួយឌីវីឌី ដែលជាលទ្ធផលនៃ «សិប្បសាលាការចងចាំ» រៀបចំឡើងក្នុងឆ្នាំ២០០៩។ សិប្បសាលានេះ ប្រមូលផ្ដុំសិល្បករខ្មែរប្រមាណ១០រូប ក្នុងនោះរូមមានវិចិត្រករ វ៉ាន់ ណាត និងសេរ៉ា ផងដែរ។

សិល្បៈជានិមិត្តរូបនេះ ជួយយើងឱ្យស្វែងយល់ពីភាពបាក់ស្បាតជារួមនៃប្រជាជនខ្មែរ និងការគោរពដល់ការចងចាំនៃជនរងគ្រោះដែលត្រូវបានគេបំភ្លេច។ គោលបំណងនៃ«សិប្បសាលាការចងចាំ» គឺធ្វើការងារលើអតីតកាលឡើងវិញ ក្នុងគំនិតច្នៃប្រឌិតតាមរយៈរូបភាពបណ្ណសារ និងសក្ខីកម្មស្ដីពីភាពសាហាវយង់ឃ្នង និងបទឧក្រិដ្ឋនានា។ ប្រឈមមុខនឹងសោកនាដកម្មនៃប្រវត្តិសាស្ត្រកន្លងផុតទៅថ្មីៗនៅប្រទេសកម្ពុជា ដែលបានជួបប្រទះនឹងការប្រល័យពូជសាសន៍ជាតិឯងដោយរបបខ្មែរក្រហម អ្វីដែលជាការចងចាំបង្កើតឡើងក្នុងន័យនោះឬដែលជាក់ស្ដែងមាន «ការសម្លាប់រង្គាល» និងរក្សានូវទំនាក់ទំនងដ៏គួរឱ្យខ្លោចផ្សារនៅអតីតកាល និងដែលដក់ជាប់មកដល់បច្ចុប្បន្ន បង្កើតឱ្យមានសិប្បសាលានេះឡើង ដើម្បីជាការផ្លាស់ប្ដូរបទពិសោធន៍ និងការចែករំលែក។

នៅក្នុងសៀវភៅបែបសិល្បៈនេះ លោក ប៉ាន់ រិទ្ធី និងអ្នកស្រី អាញ៉ែស សេណេម៉ូ បង្ហាញពីមជ្ឈមណ្ឌលបុប្ផាណា ទីកន្លែងនៃធនធានសោតទស្សន៍ ជារូបភាពមួយនៃការចងចាំនៅប្រទេសកម្ពុជា។ ការចូលទៅកាន់ការចងចាំ គឺគ្រប់គ្នាមានសិទ្ធិ មានសេរីភាព និងមានឯកសារដ៏សម្បូណ៍បែប។

អត្ថបទរបស់លោក ព្យែរ បាយ៉ា ចោទឡើងពីការតំណាងនូវភាពអវិជ្ជមាននៅក្នុងស្នាដៃការងាររបស់លោក ប៉ាន់ រិទ្ធី សេរ៉ា និង វ៉ាន់ ណាត។ គាត់បង្ហាញថាស្នាដៃទាំងនេះទាក់ទិនទៅនឹងការបង្ហាញពីបទឧក្រិដ្ឋដែលប្រព្រឹត្តដោយជាតិសាសន៍«មិនគួរឱ្យជឿ»៖ តើគេអាចធ្វើកាការសម្លាប់រង្គាលទៅលើមនុស្សជាតិបានយ៉ាងដូចម្ដេច?
អ្នកស្រី សូកូ ផៃ វ៉ាកាលី បង្ហាញថាស្លាកស្នាម និងដាន ឬក្បាលខ្មោច ដែលរាប់បញ្ចូល ឬឆ្លងកាត់ស្នាដៃរបស់លោក វ៉ាន់ ណាត និងសេរ៉ានិងសិល្បករវ័យក្មេងទាំងអស់ បង្ហាញថាអតីតកាលមិនទាន់កន្លងផុតទៅនៅឡើយទេ វានៅតែដក់ជាប់នៅឡើយ។

លោក រីឆាត រីចមែន អះអាងថាខ្មែរក្រហម ចង់លុបបំបាត់ ព្រំដែនផែនទី និងខាងសាច់ឈាមរវាងអ្នកស្លាប់ និងអ្នករស់។ នេះជាចេតនានៃប្រល័យពូជសាសន៍ពួកគេបង្កើតឡើង។ ពួកគេព្យាយាមលុបបំបាត់ចោលស្លាកស្នាមទាំងអស់នៃជនរងគ្រោះ ហើយឥឡូវនេះអ្នកស្លាប់ទាំងនោះត្រូវបានបំពាន និងជាផ្នែកមួយនៃការស្វែងរកអត្តសញ្ញាណនៃអ្នកនៅរស់។

អ្នកស្រី អាន់ឡ ប៉រ៉េ ប្រមូលបានសំណើររបស់លោក វ៉ាន់ ណាត និង សេរ៉ា ស្ដីពីការងាររួមគ្នានៅក្នុងសិប្បសាលា និងស្ដីពីភាពខុសគ្នារបស់នៃការខិតទៅជិតផ្នែកសិល្បៈ និងសោភ័ណ នៅបូព៌ាប្រទេស និងបស្ចឹមប្រទេស។ តាមរយៈសក្ខីកម្មរបស់ពួកគាត់ និងការវិភាគលើឯកសារសោតទស្សន៍ ពួកគាត់អាចធ្វើឱ្យស្គាល់អតីតកាលខ្មែរក្រហមតាមរយៈយុវជន។

អាស្លី ថមស៊ុន (Ashley Thompson) គូសបញ្ជាក់ថាទស្សនវិស័យបង្ហាញថាការងារដឹកនាំសិប្បសាលាការចងចាំនៅមជ្ឈមណ្ឌលបុប្ផាណា៖ ជាស្ពានរវាងអតីតកាលដ៏គួរឱ្យឈឺចាប់ និងបច្ចុប្បន្នក្នុងការស្ថាបនាឡើងវិញរវាងការចងចាំ និងការបង្កើតគំនិតច្នៃប្រឌិត ហើយក៏មក៏ជាការផ្លាស់ប្ដូរអន្តរវប្បធម៌ និងការផ្ទេរចំណេះដឹងទៅមនុស្សជំនាន់ក្រោយ។


avatar